METAPHYSICA

Prevodilac: Stanica Lalić
Broj strana: 340
Pismo: Latinica
Godina izdanja:
Povez: Tvrd
Format: 14 X 21 cm
ISBN: 978-86-7884-333-3

Okultna filozofija, knjiga prva

Edicije:

Prevodilac: Stanica Lalić
Broj strana: 340
Pismo: Latinica
Godina izdanja:
Povez: Tvrd
Format: 14 X 21 cm
ISBN: 978-86-7884-333-3

Okultna filozofija Hajnriha Kornelija Agripe spada u red najznačajnijih dela renesansne epohe koje se bavi ritualnom magijom i njenim odnosom prema religiji. Prva knjiga je štampana u Parizu, Kelnu i Antverpenu 1531. godine, a celokupno trotomno delo objavljeno je u Kelnu, 1533. godine.

U prvoj knjizi Agripa obrazlaže ono što naziva Prirodnom magijom i tu raspravlja o četiri elementa (zemlja, vazduh, voda i vatra), te o divinaciji, planetama i njihovim hermetičkim korespondentima. Druga knjiga bavi se Nebeskom magijom koja uključuje gematriju, brojeve, kabalu, pentagrame, geomantijske oblike, anđeosko pismo, astrologiju, talismane, magijske kvadrate i planetarne pečate. Treća knjiga posvećena je Obrednoj ili Božanskoj magiji koja obuhvata platonizam, kabalistiku, zle duhove i demone, božanska imena i pečate duhova.

Ovo delo je u duhu ostalih dela hermetičke filozofije renesansne epohe, ali i onih pređašnjih. Zapravo, Agripino tumačenje magije slično je tumačenjima Marsilija Fićina, Pika dela Mirandole i Johana Rojhlina – u smislu sinteze magije i religije, pri čemu se naročita pažnja pridaje istraživanju prirode.

Kao što je već rečeno, suma okultnog i magijskog mišljenja je Agripino najznačajnije delo, koje razrešava problem skepticizma u saznavanju najviše istine. Ukratko, Agripa se zalaže za sintetički pristup magiji pomoću koje se priroda kombinuje sa nebeskom i božanskom korišćenjem novoplatoničke filozofije, pri čemu se uobičajna primena prirodne magije na neki način afirmiše kroz oblik natprirodne magije, čije poreklo se nalazi u Bogu. Ovom postavkom se, po Agripi, razrešavaju svi epistemološki problemi, koji vrhune u skepticizmu.

Okultna filozofija je izvršila ogroman uticaj na potonje mislioce ovog usmerenja, kao što su Đordano Bruno i Džon Di, ali je, sa usponom naučnog mišljenja, prokažena na zalasku takozvane epohe Okultne renesanse.